صحابى صَحابى : مصاحب رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله . صحابى منسوب به « صحابه » و صحابه برگرفته از « صُحبت » به معناى ملاقات ، همنشينى و معاشرت است ؛ ليكن در اصطلاح ، صحابى مسلمانى را گويند كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله را ديده باشد . برخى اضافه كرده‌اند كه از آن حضرت روايت نيز كرده باشد . برخى ديگر افزوده‌اند : يا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله او را ديده باشد . گفته شده است : صد و چهارده هزار نفر از آن حضرت روايت كرده‌اند . 1 از آن در اصول فقه و نيز به مناسبت در فقه استدلالى در ابواب مختلف سخن گفته‌اند . زيارت صحابى : زيارت صحابهء برگزيدهء رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ، همچون سلمان ، ابوذر ، عمار و مقداد مستحب است . 2 مذهب صحابى : مراد از آن ، گفتار يا رفتار صحابه است ، بدون آنكه مستند به قول يا عمل پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله باشد . از ديدگاه فقهاى شيعهء امامى ، گفتار يا رفتار صحابه به خودى خود و به صرف صحابى بودن ، بدون استناد به گفتار يا رفتار پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله حجت نيست . 3 صحاح ستّه صحاح ستّه : شش كتاب روايى معروف ميان اهل سنّت . صحاح ستّه بر شش كتاب حديثى اطلاق مىشود كه نزد سنيّان از اهميت و اعتبار ويژه‌اى برخوردارند . اين كتابها عبارت‌اند از : 1 . صحيح بخارى ، تأليف محمدبن اسماعيل بخارى ( م 256 ه . ق ) . 2 . صحيح مسلم ( الجامع الصحيح ) ، نگاشتهء مسلم بن حجّاج نيشابورى ( م 261 ه . ق ) .

--> ( 1 ) . مجمع البحرين ، واژهء « صحب » * ( 2 ) . جواهر الكلام 20 / 103 * ( 3 ) . منتهى المطلب 8 / 179 و 9 / 236 ؛ تمهيد القواعد / 278 ؛ الإنصاف فى مسائل دام فيها الخلاف / 190 و 348 ؛ اصول الإستنباط / 340 - 341 .